ดีคร้าบบบบบบบบบบบบ.............
ตอนนี้กำลังแต่งฟิคอยู่ครับ...
ช่วยกันแต่งกับน้องอนเมียวคุง...
เรื่องนี้เกียวกับความรักของชายชายนะครับ..........
ถ้าใครไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ...
ถ้าอ่านแล้วก็ช่วยเมนต์หน่อยนะครับ...........
ปล..ขอบคุณครับ...
++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*++*
Meaning of Love
ตอนที่ 1
ในป่าใหญ่ที่เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าน้อยใหญ่ ต้นไม้สูงใหญ่ปกคุมไปทั่วอาณาเขต มีอาหารมากมายอุดมสมบูรณ์ สัตว์ที่ได้ชื่อว่าดุร้ายและน่าเกรงกลัวที่สุดในป่าจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก....สิงโต....
ฮะๆๆ...ดูเจ้านั่นซิมันบุกรุกเข้ามาในเขตของเรา...สิงโตนั้นหนึ่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน..เมื่อให้เหยื่อน้อยน่ารักหลงเข้ามา
จัดการมันเลยดีกว่า...สิงโตอีกตัวเสริมขึ้น...พร้อมกับเตรียมพร้อมที่จะจัดการเหยื่อทุกเมื่อ...
หึหึ...พวกเจ้าเนี่ยมันน่ารังเกียจจริงเลยนะ....เสียงสิงโตหนุ่มผู้มาใหม่พูดกับสิงโตกลุ่มนั้น..เหยื่อจึงได้โอกาสหนีไป
แกกล้าดียังไงมาบุกรุกที่ข้าแล้วยังมาทำให้เหยื่อข้าหนีไปอีก..สิงโตตัวที่เป็นจ่าฝูงเกิดความโมโหจึงเริ่มหาเรื่อง และเริ่มจัดการสิงโตหนุ่มผู้มาใหม่ พวกมันมีกัน 4 ตัว
สิงโต 4 ตัวรุมทำร้ายสิงโตหนุ่มอย่างไม่ยั้งมือ...แต่ด้วยความที่สิงโตเป็นสัตว์ที่หยิ่งแม้จะโดนรุมก็จะสู้ต่อไปจนกระทั้ง...
น่ารำคาญจริงๆ....สิงโตทำร้ายสิงโตหนุ่มด้วยกรงเล็บที่แสนน่ากลัวของมัน...เลือดไหลออกมาเป็นทาง แต่ไม่มีท่าทีว่าสิงโตหนุ่มจะหนีไป...
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก........(ช่วยจิ้นเป็นเสียงสิงโตหน่อยนะ55+) ด้วยความเจ็บปวดที่แทรกผ่านเข้ามาตามร่างกายจึงตะปบเล็บไปที่หน้าของฝ่ายตรงข้าม
............................จนในที่สุดสิงโตหนุ่มที่ท่เพื่อสำพังก็ต้องพ่ายแพ้..มีบาดแผลเต็มตัวและเดินออกมาจากอาณาเขตของอีกฝ่าย
สิงโตพาร่างของตัวเองเดินเรื่อยมาจนถึงต้นไม้แห่งหนึ่ง...แล้วเค้าก็เจ้าไปพักที่ต้นไม้นั้นและหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
ต้นไม้นั้นก็เริ่มส่องแสงไปทั่วทิศเมื่อได้สัมผัสกับเลือดของสิงโตหนุ่ม...ราวกับว่ามีหิ่งห้อยมากมายมาเกาะอยู่....... เจ้าเป็นใคร....เสียงที่ลอยออกมาในอากาศทำให้สิงโตหนุ่มตื่นขึ้น..
ข้ามีนามว่า...เซยะ....สิงโตหนุ่มรู้สึกถึงพลังบ้างอย่างที่ทำให้เค้าต้องเชื่อฟัง...และทำตามอย่างว่าง่าย..
เจ้าเป็นสิงโตหนุ่มที่ทีจิตใจดี....ข้าสัมผัสได้...เจ้าต้องการอะไรข้าจะให้พรแก่เจ้าเซยะ....เสียงนั้นตอบมา
...ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทันนั้น...ข้าอยู่คนเดียวมานานจนไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดอยู่เลย..เซยะตอบเสียงนั้นไป
..ไม่ได้ข้าเป็นต้นไม้แห่งโคโรเลียก้า...ข้าต้องให้พรทุกคนที่สัมผัสข้า..ต้นไม้แห่งโคโรเลียตอบเซยะ
..งั้นข้าจะให้เจ้ารู้จักกับสิ่งที่เจ้าต้องการมานาน...และต้องการมากเสียด้วย..ต้นไม้เริ่มเสนอพรให้เซยะ
ข้าไม้ต้องการอะไรทั้งนั้น...เซยะตอบไปแต่ลึกๆแล้วในใจของเค้าก็ต้องการอะไรบ้างอย่างที่สิงโตทั่วไปไม่มี.....มันจะเป็นความแข็งแกร่งรึเปล่า....เซยะคิด
นั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการอย่างแท้จริง...สิ่งที่เจ้าต้องการคือนี่ตาหากล่ะ..ต้นไมม้เริ่มทำอะไรบ้างอย่างกับความทรงจำของเซยะ...
เมื่อ 5 ปีก่อน
โอ้..ลูกรักของแม่เซยะรออยู่นี้นะ...แม่จะไปหาอาหารมาให้..ลูกสิงโตน้อยวิ่งเล่นไปมากับพี่น้องอีก 2ตัว..ลูกสิงโตได้แต่รอแม่กลับมา..รอแล้วรอเล้า...แต่แม่ก็ไม่กลับมา..
แม่ไปไหนฮะ...แม่..สิงโตน้อยเซยะวิ่งหาแม่...โดนที่ไม่รู้ว่ากำลังจะมีภัยเข้ามา...สิงโตหนุ่มสองตัวกำลังหาอาณาเขต...ก็มาเจอพื้นที่เหมาะที่ยึดครองโดนมองลูกสิงโตน้อยทั้ง 3 เป็นคู่ต่อสู้...
มันช่างโหร้ายที่สิงโตไม่มีทางเลือกที่จะไม่ลงสู้ครั้งนี้ได้...ลูกน้อยที่ขาดแม่ช่างง่ายดายเหลือเกินที่จัดการให้ออกไป..พ้นๆทาง..
ออกไป...อย่าเข้ามานะ...สิงโตน้อยเซยะขู่...แต่มันก็ไร้ผลพี่น้องของเซยะถูกจัดการอย่างอนาจ...เซยะน้อยได้แต่หลบหนีตามสัญชาตญาณ...
แม่ฮะ...แม่อยู่ไหนสิงโตน้องได้แต่หาแม่..ร่างกายได้รับบาดแผลจะการหลบหนีเมื่อครู่ก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่....
พ่อฮะๆๆ.....ผมได้ยินเสียงลูกสิงโตครับ...เสียงเหมือนเด็กชายน้อย 10 กว่าปีได้...
ไหนๆๆ....อ่ะเจอแล้ว..โถ้ๆๆ..มานี้มะเจ้าตัวเล็ก..พ่อของเด็กชายเจอกับเซยะน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ..เค้าเป็น
สัตวแพทย์..จึงช่วยรักษาเซยะไว้...โดยมีหนุ่มน้อยน่ารักเฝ้าดูอยู่ด้วย...
ขอจับหน่อยนะ...เด็กน้องเอื้อมมือไปลูบหัวเซยะ.....แต่เซยะนั่นวิ่งหนีไป..โดยมีเสียงเรียกว่า.....เจ้าหนูกลับมาก่อน...เด็กน้อยเรียกเซยะ...แต่เซยะก็วิ่งจนเสียงนั้นมาไม่ถึงหูของเค้า...
เซยะตกใจเมื่อเค้าได้เห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตของเค้า...เด็กคนนั้น....อยากเจอ...ความรู้สึกที่ถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยนที่หัวมันยังแผ่ซ่านไปตามร่างกาย...
นั้นคือความปรารถหนาที่แท้จริงของเจ้า....เจ้าอยากกลับไปขอบคุณเค้าที่ช่วยเหลือเจ้า...ต้นไม้แห่งโคโรเลียก้าพูด...
แล้วเจ้าจะได้เรียนรู้กับเค้า...ขอให้โชคดีนะเซยะ....เมื่อสิ้นเสียงของต้นไม้แห่งโคโรเลียก้า...มีแสงมาอยู่รอบตัวเค้ารู้แปลกเหมือนร่างกาย...แตกออกจากกัน...แล้วสติก็ดับลง...
ที่โตเกียว เวลา 18.00
อั่ก....เซยะมองไปรอบ...สิ่งแวดล้อมชั่งแปลกตา..มีอะไรที่เป็นเหลี่ยมอยู่รอบด้าน(กำแพง)..แล้วก็ต้นไม้ที่ไม่มีใบแต่มีแสง(เสาไฟ).. นี่มันอะไรกันเนี่ย...
อ่ะ...มือข้าทำไมมันเป็นแบบนี้...แล้วนี่มันอะไร(เสื้อผ้า)เนี่ย...ต้นไม้แห่งโคโรเลียกับทำอะไรกับข้าเนี่ย...เซยะสำรวจร่างกายที่เปลี่ยนไป...ตอนนี้เค้าได้กลายเป็นมนุษย์หนุ่มรูปงาม...ไปซะแล้ว
นี่นาย...พอดีเลยมีเงินมั้ย...เสียงกลุ่มนักเลงที่กำลังไถเงินเดินมาทางเซยะ....แต่เซยะก็ไม่ตอบอะไร....ยังคงเงียบอยู่..
ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง...จะเอามาให้ดีๆรึจะให้ลงมือ..มันช่างเป็นคำพูดที่สะกิดต่อมนักสู้ของสัตว์อย่างพวกสิงโตซะแล้ว...ฆ่าได้หยามไม่ได้โว้ย........เซยะต่อยไปที่หน้าของคนพูดอย่างจัง...
แกตายซะ....พวกนักเลง 3 คนเข้ารุม(โดนรุมอีกแระ)..เซยะโดนไม้ฟาดไปที่หลังอย่างแรง...ในซอยก็เงียบใจไม่ผู้คนเดินผ่าน...แต่ก็ยังมีร่างหนึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่
...พลั่ก.......ผัวะ....ร่างของเซยะก็เริ่มมีบาดแผลช้ำ..ปากแตก..หัวแตก...แต่ดูเหมือนว่าเค้าจะยังไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย...
......................เซยะไม่พูดอะไรแต่ก็ยังสู้ต่อไปจนได้โอกาส..ทำร้ายด้วยเล็บของเค้า...อาวุธสำคัญของสิงโตและเขี้ยวของเค้า..ถึงแม้จะเป็นมนุษย์แต่ก็มีบ้างอย่างคล้ายสิงโตอยู่ด้วย...
อ้ากกกกกก..........แก!!เล็บของเซยะแทงเข้าไปที่ท้องของหนึ่งในสามคน..สร้างความหวาดกลัวให้แก่อีกสองคนที่เหลือด้วย...จากบาดแผลที่ลึกพอควร...
..........!!!!!เซยะเลียเลือดที่เปื้อนมืออย่างช้าๆเป็นการทำความสะอาด...แต่ดูเหมือนว่านักเลงทั้ง3จะกลัวเอามาก...จนวิ่งหนีไป..จนซักพักเซยะรู้สึกว่ามีคนมอง...จึงวิ่งไปตรงนั้น...
...เหวอ...ทำเอาคนที่หลบอยู่ตกใจเสียหลักล้มลง..เป็นเด็กม.ปลายผมสั้นสีน้ำตาลเข้า...ตาสีเดียวกันฉายแววตาตกใจ...แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อ..ร่างใหญ่ตรงหน้าล้มลง...
..นี่คุณ...คุณครับ....เป็นอะไรมากรึป่าว?...เซยะหัวเต็มไปด้วยเลือด...ร่างกายท่าทาจะเจ็บหนัก...จนทำให้เด็กหนุ่มไม่อาจล่ะทิ้งได้...แบกร่างหนักๆนั้นกลับบ้านไป....
อืม........เซยะลืมตาขั้น..พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง..มีผ้าที่ขาวพันรอบหัว...และบาดแผลก็ได้รักษาอย่างดี....
...ฟื้นแล้วหรอครับ....ผม..ชิราโทริ ยุไคครับ...อย่าพึ่งลุกซิครับ..ยุไคที่กำลังถึงข้าวต้มเดินเข้ามาห้าม...แต่ไม่ทันซะแล้ว..เซยะลุกขึ้นจากเตียงและเดินชนยุไคจนล้มลง...จานข้ามต้มก็หกเต็มพื้น...
..โอ้ย....นี่คุณ...เดี๋ยว..คุณยังไม่หายดีอย่างฝืนซิครับ...ยุไครีบลุกและวิ่งตามเซยะที่หาทางออกจากบ้านของยุไค
นายสั่งชั้นไม่ได้หรอ...เซยะหันพูดเมื่อยุไคบอกเค้า..แต่เค้ากำลังหาทางออก...
ทางออกอยู่ไหน..เซยะพูดอย่างเย็นชา...โดนไม่สนใจว่าร่างบางตรงหน้าเคยช่วยเค้า...ยุไคไม่รู้จะทำอย่างไงจึงชี้ไปทางประตู...
....ปัง!!!!...โครม....แต่ดูเหมือนเซยะจะไม่รู้วิธีเปิดประตูซะเท่าไหร่....
..เดี๋ยวคุณกลับมาก่อน...คุณครับ.....ระหว่างที่เซยะวิ่งไปรู้สึกเหมือนกับเคยได้ยินเสียงเรียกเมื่อกี้มาก่อน......เจ้าหนูกลับมาก่อน...........คุ้นเหลือเกินอะไรกันเสียงนี้.....
....วันรุ่งขึ้น....
....คุณคนเมื่อว่าเนี่ยหยิ่งจังเลย....แต่ดูเหมือนเศร้าๆยังไงก็ไม่รู้...ยุไคเดินกลับบ้านแล้วผ่านสวนสาธารณะใกล้บ้านจึงแวะไปเดินเล่นก็กลับ...
..อ่ะนั่น...คุณคนเมื่อวานนี่หน่า....อย่าเข้าไปทักเลยเดี๋ยวเค้าโกรธอีก....หลังจากนั้นทุกว่ายุไคก่อนกลับบ้านก็แวะมาดูเซยะที่นั้งอยู่ใต้ต้นไม้ในสวน...คุณคนนั่นน่าสงสารจัง.....ยุไคก็ได้แต่มองทุกๆวัน...
...ซ่า.....ซ่า...วันนี้เป็นวันที่ฝนตกหนักมากๆๆ...ยุไคเดินกางร่มเพื่อจะกลับบ้านแต่ก็ยังไม่ลืมแวะไปดูเซยะ...
.....................ภาพตรงหน้าของยุไคเกินบรรยาย...ทำไมเค้าดูดีจังเลย....ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา..ดูเย็นชาและเหงาจนจับใจ.....อะไรกันนะความรู้สึกนี้...
ดูเหมือนยูไคถูกแรงดึงดูงทำให้ก้าวเท้าเข้าไปใกล้....และใกล้เซยะมากขึ้น...พร้อมกับยืนร่มไปให้เซยะ...เซยะได้แต่ยืนมองแต่ไม่ยอมรับร่ม...จนยุไคจับมือเค้าและเอาใส่มือ
......เดี๋ยวไม่สบายนะครับ.....ดูเหมือนเซยะจะไม่ได้สนใจคำพูดขอยุไคเท่าไหร่...แต่ที่เค้ารู้มันคือมือที่สัมผัสเค้าเหมือนกับมือเด็กคนนั่น....
...ไปล่ะครับ.......ยุไคก็วิ่งกลับบ้านไปโดนทิ้งร่มไว้ให้เซยะ....เซยะดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือใคร...
.......อ่ะ......อะไรกันครับ.......เซยะวิ่งตามยุไคไปแล้วก็อุ้มยูไคมืออีกข้างถึงร่มกันฝนให้ยุไค...พาเดินกลับไปทางบ้านยุไค...
.....ชั้นเจอแล้ว...เด็กคนนี้คือคนที่ช่วยชั้นไว้.....ชิราโทริ...ยุไค
edit @ 2007/03/31 00:19:29
edit @ 2007/04/04 20:57:50
